Mijn fotografie Journey

Vaak vragen mensen aan mij: waar heb je fotografie gestudeerd?

Dan zeg ik: op youtube! Als autodidact zijnde heb ik alles zelf geleerd. In mei 2015 voelde ik me niet zo goed meer in vel. Een beetje verloren in mijn levensweg. Ik had nergens meer zin in. Ook al ging ik wel nog gaan werken. En had ik een topjob bij JCdecaux als vertegenwoordigster. Het viel me allemaal heel zwaar. Ik begon over alles te twijfelen. Heb ik de juiste beslissingen genomen in mijn leven? Ga ik nog een partner vinden… Is dit de job die echt in mijn hart ligt? Ik was verward, boos en verdrietig. Het leek wel een early midlife crisis.  Mijn dokter vertelde me dat ik een lichte depressie had gekregen. Hij heeft me toen aangeraden om therapie te volgen om alles te verwerken wat op mijn maag lag en dat ik mijn aandacht moest focussen op een nieuwe hobby.  Ik had geen hobby’s.   Mijn enige hobby was werken.

Werken, werken, werken.

Toen dacht ik: ik heb al altijd eens willen leren fotograferen. Dus na wat research te doen heb ik beslist eraan te beginnen. Want ik ben zo iemand die niet zomaar geld gaat uitgeven. Ik wou wel een goed fototoestelletje. De dag erna ging ik naar de mediamarkt en kocht ik mij een canon 70d. 2 dagen later was er een feestje in Kortrijk van iemand die ik kende. Ik verzamelde al mijn moed bijeen om nog eens buiten te komen. Wanneer je een depressie hebt, heb je niet veel zin om iets te ondernemen.  Na 10000 peptalks met mezelf stond ik daar ineens op dat feest met mijn fototoestel.  De ganse dag nam ik foto’s en dit op stand automatisch. Want ja, ik kende er technisch natuurlijk niets van. En het deed me deugd, de dokter had gelijk ik dacht idd niet meer aan mijn verdriet, mijn gedachten werden die dag opgeslorpt door wat ik door mijn lens zag. Bovendien werden de mensen gelukkig van hun foto’s. En dat gaf me weer een fijn gevoel dat ik iets goed deed voor anderen. 

Oxytocine niveau maal 3000!

En toen is het gebeurd, toen heb ik ontdekt dat ik het oog ervoor had. The eye zoals ze zeggen. Alleen wist ik technisch niets van fotografie, mijn fototoestel, van licht, van fotobewerking. Dat zorgde ervoor dat ik iedere dag online ging gaan zoeken. Naar tutorials, fotoblogs… Continu was ik aan het bijleren.

Sneeuwbaleffect

Sindsdien is mijn fotografie journey een sneeuwbaleffect geweest.  Op dat feestje heeft iemand me uitgenodigd op een ander feestje en voor ik het wist stond ik in augustus foto’s te nemen op de allereerste editie van festival Cirque Magique, als vrijwilligster weliswaar. Dit heeft er dan weer tot geleid dat ik de uitbater van Club Vaag heb ontmoet en er in september 2015 ineens gevraagd werd aan mij om de huisfotograaf van Club Vaag te worden. En dat werd mijn grote leerschool. Fotograferen in nightlife is een grote uitdaging omdat je met weinig licht moet leren fotograferen en het licht verandert constant. Een klein jaartje ging ik ieder weekend op en af van Kortrijk nr Antwerpen en dan tijdens de week ging ik werken als vertegenwoordigster bij JCdecaux. Het waren drukke tijden ik was 7 op 7 bezig. Ik was gebeten door de fotografie microbe! En mijn depressie? Die was al lang verdwenen… Fotograferen maakte mij zo gelukkig. Ook vooral omdat ik anderen er mee gelukkig maakte.  Alle vrije tijd die ik nog had besteedde ik aan fotografie: online studeren om technisch beter te worden.  In 2016 werd ik gevraagd in andere clubs. En festivals.  Wat weer mijn ervaring vergrootte. Ook begon ik aanvragen te krijgen van bedrijven en restaurants.

Leyla Hesna Photography werd geboren

Dan ben ik maar in bijberoep begonnen. Ik was altijd ah werk of in mijn hoofdberoep of bijberoep. De opdrachten bleven maar komen. Mijn netwerk werd steeds groter. Allemaal mond tot mond reclame. Waar was ik mee bezig, waar ging dit naartoe? Ik dacht er allemaal niet veel over na, want ja ik had geen tijd om na te denken. Ik was constant aan het werk of aan het bijleren over fotografie. .Maar het werd me te veel allemaal, ik werkte te veel. In april 2017 stond ik ineens voor een moeilijke keuze. Dit kon zo niet meer verder. Mijn bijberoep begon zijn tol te eisen op mijn hoofdberoep. Ik moest een keuze maken ofwel stoppen met fotograferen ofwel stoppen met mijn hoofdberoep en de sprong wagen en helemaal zelfstandig worden. Zoals je wel al kunt vermoeden.. heb ik de sprong gewaagd in april 2017 en sindsdien werk ik alleen nog voor mezelf. Dat was de beste beslissing van mijn leven. Het was geen gemakkelijke beslissing. Ik had schrik, wat als ik niet genoeg boekingen ga hebben? Wat dit, wat dat? Bovendien had ik een hele goeie job bij JCdecaux met de tofste collega’s en de beste manager die iemand zich kon wensen. Maar toch iets in mij zei van: Leyla, dit moet je doen.

Wat ben ik blij

Wat ben ik blij dat ik die keuze gemaakt heb, ook al was ik bang. Als ik nu terugblik op de afgelopen jaren en alle leuke projecten die ik heb mogen doen. Soms kan ik het nog altijd niet geloven. Denk ik nog van, ben ik nu eigenlijk echt fotograaf geworden? Ben ik nu echt zelfstandig? Het was nooit mijn bedoeling om hier te belanden, ik wou gewoon afleiding van mijn emotionele problemen. En zie nu: beleef ik de job van mijn leven. Achteraf bekeken bekeken was mijn depressie het beste wat mij ooit is overkomen.  Het is nu ondertussen 5 jaar geleden, de beste 5 jaar van mijn leven! Bovendien heb ik tijdens de job van mijn leven, ook de man van mijn dromen ontmoet! 😉

Recente post

Mijn fotografie Journey

Vaak vragen mensen aan mij: waar heb je fotografie gestudeerd? Dan zeg ik: op youtube! Als autodidact zijnde heb ik alles zelf geleerd. In mei 2015 voelde ik me niet zo goed meer in vel. Een beetje verloren in mijn levensweg. Ik had nergens meer zin in. Ook al ging

Read More »